Ευγενής Σήψη...

Tρύγος που καθυστερεί, σταφύλια που «σαπίζουν» κι ένα µόλις ποτήρι κρασί ανά φυτό πιστοποιούν τη µοναδικότητα του σύγχρονου µύθου που ακούει στο όνοµα Sauternes

Εισάγουν παγοκολώνες μούστου...

 Πολλοί από τους συναδέλφους μου εισάγουν από γειτονικές βαλκανικές χώρες παγοκολόνα μούστου, το οποίο στη συνέχεια το παρουσιάζουν σαν ελληνικό κρασί και αυτή τη στιγμή υπάρχει πληθώρα κρασιού που δεν είναι ελληνικό.

Χρειάζεται χρόνος για διεθνή καριέρα...

Τα ποιοτικά κρασιά είναι κατά κανόνα περιορισμένης παραγωγής. Για να γίνουν γνωστά έχουν ανάγκη τη δημοσιότητα που δίνουν τα βραβεία σε διεθνείς διαγωνισμούς και την ανάδειξη της ποιότητας που προτείνουν μέσα από τα Μ.Μ.Ε. Ταυτόχρονα, επειδή το ποιοτικό κρασί αναγνωρίζεται στηρίζοντας και στη φήμη που δημιουργείται «από στόμα σε στόμα». Φυσικά, σε ότι αφορά στο εξωτερικό χρειάζεται ακόμα και η ύπαρξη συλλογικής προσπάθειας, οργανωμένων ενεργειών κ.λ.π. Ούτως ή άλλως χρειάζεται χρόνος.

Θανάσης Παπαϊωάννου

Το καλύτερο που έχει δοκιμάσει...

Έχεις δοκιμάσει πάρα πολλά κρασιά. Ποιο είναι αυτό που σου έχει μείνει στη μνήμη;

Είναι ένα Νεοζηλανδέζικο ονομάζεται ‘La Terasse’ Ένα blend Malbec, Merlot και Cabernet Franc που για πολλούς οινοκριτικούς - συγγραφείς οίνου είναι το καλύτερο κρασί της Νέας Ζηλανδίας, για μένα είναι ένα κρασί με πολύ ιδιαίτερα χαρακτηριστικά που κρύβει μια ασύλληπτη δύναμη και μια δυναμική εξέλιξης που δεν συνάντησα ούτε στα μεγάλα κρασιά του Bordeaux.

Η νέα Κοινή Οργάνωση Αμπελοοινικής Αγοράς (ΚΟΑ)

Η διαμόρφωση του θεσμικού πλαισίου του οίνου ξεκίνησε το 1962, έκτοτε αρκετές μεταβολές ακολούθησαν. Ο οίνος ελέγχεται από την Κοινή Οργάνωση της Αμπελοοινικής Αγοράς (ΚΟΑ) με βασικό κανονισμό τον 822/87 που είχε ως αποτέλεσμα τη σημαντική εξέλιξη
της αγοράς οίνου. Τα κυριότερα σημεία της ΚΟΑ αναφέρονται στο σύστημα στήριξης της αγοράς, τις αμπελουργικές ζώνες, τους οίνους ποιότητας και τους κανόνες ελέγχου της παραγωγής και περιλαμβάνει δύο τύπους μέτρων:

-Την παρέμβαση στην αγορά για τη διασφάλιση της ισορροπίας της με υποστήριξη της ιδιωτικής αποθεματοποίησης, με διάφορους τύπους ενισχύσεων στην απόσταξη καθώς και στη χρησιμοποίηση των γλευκών και των σταφυλών που χρησιμοποιούνται γι'άλλους σκοπούς εκτός από την οινοποίηση.

Γιατί τα ελληνικά είναι ακριβότερα...

«Το μέσο αμπελοχώραφο της Κορινθίας δεν υπερβαίνει τα 30 στρέμματα και το μεγαλύτερο τα 200. Οι παραγωγοί είναι χιλιάδες: μικρές οικογενειακές εκμεταλλεύσεις, όπου η αμπελοκαλλιέργεια είναι βασική αλλά όχι μοναδική πηγή εισοδήματος. Το σταφύλι πρέπει να φύγει διαλεγμένο και συσκευασμένο για έξω, και για το σκοπό αυτό έγιναν στην περιοχή δεκάδες συσκευαστήρια, από ιδιώτες κι από συνεταιρισμούς. Οι παραγωγοί πουλάνε στους συσκευαστές, οι συσκευαστές στους ξένους αγοραστές.

Προσοχή οι Γάλλοι δεν κρατάνε αιχμαλώτους...

Το Terroir του κτήματος Παπαϊωάννου είναι ένας από τους στρατηγούς της Νεμέας. Ο Παπαϊωάννου επίσης είναι ένας από τους λίγους της περιοχής που ξέρει να κάνει κρασιά...
Όταν οι άλλοι έβοσκαν πρόβατα στην περιοχή, ο Παπαϊωάννου  έβαζε κλιματιστικά στην αποθήκη και ας μην  είχε κλιματισμό στο σπίτι, μου έλεγε τις προάλλες στους δρόμους του κρασιού της Νεμέας, ένας ανταγωνιστής του...

Υπάρχουν κρασιά που είναι  στρατιωτάκια άλλα δεκανείς, λοχαγοί... Και φτάνουν μέχρι στρατηγοί και βασιλιάδες...